Voel ik nu wat alle schrijvers voelen na hun release?
Van euforie naar een gapende leegte? Bij vragen over mijn businessplan sla ik dicht. Dit boek is er omdat het geschreven moest worden en mag haar weg vinden naar de lezer die het raakt.
Het beeld van mij, grienend tussen alle dozen met boeken, doemt op. Uiteraard is dat niet handig want wie gaat er in geloven als ik dat zelf niet meer doe. Hoe laat je jezelf zien? Wat spreekt de mensen aan?
In ‘Had ik het geweten’, verbaast Elise zich over de hoeveelheid Doen-alsof-volwassenen. Ze vraagt zich af waarom je niet gewoon jezelf zou zijn?
Een mooie vraag om met elkaar over in gesprek te gaan.
Waarom is het eigenlijk zo eng om jezelf te zijn? Wanneer is de overtuiging ontstaan dat jezelf zijn eng of mogelijk niet goed genoeg is?
Zelf worstel ik ook nog met deze vraag. Daar waar mensen benoemen mijn kwetsbaarheid zo krachtig te vinden, zit er bij mij nog een oordeel op.
‘Als je weet wat je wil, waar je voor gaat, wat je moet doen en wat je moet laten dan sta je er pas echt.’
Nee ik heb geen businessplan. Ik weet dus niet wat het mij gaat opleveren.
Maar ik zie wel dat mijn verhaal raakt, dat het uitnodigd tot gesprek en dat het soms een opening creëert voor langweggestopte emoties.
Ik hoop dat ik naar aanleiding van mijn boek mooie gesprekken zal mogen hebben, waarin ook ik mij steeds meer besef dat kwetsbaarheid wel degelijk krachtig is. Een coach noemde het raakbaar in plaats van kwetsbaar en dat neem ik graag over. Mogen voelen omdat we geraakt worden.